• odra.jpg
  • czerna1.jpg
  • czerna2.jpg
  • rzepak.jpg
  • chaber.jpg
Start Nasza gmina Miejscowości naszej gminy
poniedziałek, 11 grudnia 2017
MIEJSCOWOŚCI NASZEJ GMINY Drukuj
Spis treści
MIEJSCOWOŚCI NASZEJ GMINY
BRZEG GŁOGOWSKI
BUKWICA
CZERNA
DANKOWICE
Dobrzejowice
Domaniowice
Glinica
Kamiona
Kłoda
Kromolin
Nielubia
Słone
Szczepów
Zabłocie
Żukowice
Przysiółek Góra św.Anny
Przysiółek Mierzów
Przysiółek Słoćwina
Przysiółek Wiekowice
Przysiółek Zameczno
Wszystkie strony

Sołectwa
  • Brzeg Głogowski
  • Bukwica
  • Czerna
  • Dankowice
  • Dobrzejowice
  • Domaniowice
  • Glinica
  • Kamiona
  • Kłoda
  • Kromolin
  • Nielubia
  • Słone
  • Szczepów
  • Zabłocie
  • Żukowice

Przysiółki
  • Góra św. Anny
  • Mierzów
  • Słoćwina
  • Wiekowice
  • Zameczno


 
alt

Wieś leżąca w Pradolinie Głogowskiej, 16 km od Głogowa, na lewym brzegu Odry.Wieś nosiła kolejno następujące nazwy: Breg (1222 r.), Brega, bądź Brseger (1305 r.). Najstarsze wzmianki o kościele i rezydencji rycerskiej w Brzegu Głogowskim pochodzą z 1319 r. Właścicielami Brzegu Głogowskiego przez długi czas, bo aż do połowy XVI wieku, byli członkowie rodu von Glaubitz.Jedną z najstarszych budowli ziemi głogowskiej jest kościół parafialny p.w. Bożego Ciała, .znajdujący się w Brzegu Głogowskim. Mimo wielu przeróbek zachowało się wiele elementów XIII-wiecznej architektury romańskiej. W 1929 r. w Brzegu Głogowskim mieszkało 553 protestantów i 76 katolików. We wsi znajduje się dobrze zachowany zespół pałacowy. Pałac usytuowany jest na wzgórzu, stromo opadającym od północy na obszar łąk nad-odrzańskich. Po jego wschodniej stronie położony jest park, pochodzący prawdopodobnie z połowy XIX wieku, choć założenie parkowe istniało już w XVIII stuleciu. Pierwsza rezydencja rycerska powstała w średniowieczu. Najprawdopodobniej jest to dwutraktowy renesansowy dwór z początku XVI wieku, który byt podstawą obecnej budowli. Von Herbstcin przebudował go w latach 1671-1685, powiększając o część południową. Pałac początkowo posiadał szczyty i wieżę. Elewacja południowa, północna i wschodnia zachowały dekoracje płycinowe z drugiej polowy wieku XVII, a w zachodniej części pałacu umieszczony jest ozdobny kamienny portal z drugiej połowy XVIII stulecia.
 
Pałac przebudowywano jeszcze dwukrotnie: w 1866 r. i na początku XX wieku. W tej dwukondygnacyjnej budowli ocalały na parterze (w części północnej i środkowej) pomieszczenia z oryginalnymi sklepieniami. Sień posiada strop zwierciadlany, zaś pomieszczenia części południowej pokryte są stropami. Z drugiej połowy XVIII wieku pochodzą dwie oficyny w portalach, w których wykuto datę 1667. Po wschodniej stronie budowli znajduje się park, pochodzący z połowy XIX wieku, ale samo założenie parkowe jest kilkadziesiąt lat starsze.

Brzeg Głogowski ...  dawniej...



Godnym uwagi w Brzegu Głogowskim jest także kościół wzniesiony z kamienia i cegły. Najstarszymi jego elementami, pochodzącymi z XIII stulecia, są zachowane w całości romańskie mury nawy głównej. Część wschodnia romańskiego założenia składała się z prezbiterium i kolistej absydy. Ściany nawy zdobił arkadowy fryz. Wieżę dobudowano w pierwszej połowie XIV wieku, a trzy stulecia później prezbiterium rozbudowano o dwie kaplice -północną i południową. Kaplice oraz prostokątna absyda posiadają sklepienia krzyżowe bez żebrowe (z bogatą barokową sztukaterią), nawa zaś - żagielkowe. W XVIII wieku dobudowano zakrystię.W wyposażeniu wnętrza, w którym znajdują się fragmenty architektury romańskiej, dominują elementy renesansowe i barokowe. Po stronie północnej położona jest drewniana ambona wykonana w stylu renesansowym. W centralnej części prezbiterium umieszczono na płótnie obraz olejny "Wieczerzy Pańskiej" z pierwszej połowy XVIII wieku, który choć jest w stylu barokowym, posiada renesansowe ramy. W prezbiterium zawieszona jest także srebrna lampa ufundowana przez rodzinę von Canon w 1720 r.

Kościół ... dawniej ... 



Najciekawszym elementem wyposażenia kościoła jest znajdujący się w południowej kaplicy ołtarz - epitafium głogowskiego starosty Georga Rudolpha von Zedlitz i jego żony Barbary Wiedelbach. Na uwagę zasługują także nagrobki Wolfa von Glaubitza i jego żony Marii, pochodzące z drugiej połowy XVI wieku, które umieszczono w przedsionku. Po stronie południowej, na ścianie zewnętrznej kościoła wmurowane są epitafia poświęcone pastorowi Spechtowi. Przed głównym wejściem stoi kamienna figurka Matki Bożej, ufundowana w 1691 r. Kościół wraz z cmentarzem otoczony jest murem.

Kościół dziś ... 



Wieś leży w dorzeczu rzeki Odry. Radnymi sołectwa Brzeg Głogowski są Tomasz Ireneusz Burza i Grażyna Ratowska. Sołtysem wsi jest Pan Julian Kobiałko.We wsi znajduje się szkoła podstawowa, do której uczęszcza młodzież z tutejszej wsi oraz ze wsi Czerna. Przy szkole usytuowany jest również kort tenisowy i boisko do gry w koszykówkę. W Brzegu Głogowski znajduje się jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej, wieś posiada salą wiejską. Jest to jedna z największych wsi w Gminie Żukowice. Przez Brzeg Głogowski przebiega ważny węzeł kolejowy na trasie Przemyśl - Szczecin. Usytuowany jest tu także dworzec kolejowy. Przez wieś biegnie również ważny węzeł transportu drogowego - droga wojewódzka nr 292.  Mieszkańcy mogą korzystać również z usytuowanej w tej miejscowości filii Biblioteki Publicznej w Nielubi. W Brzegu Głogowskim znajduje się również niewielki park.
 
Brzeg Głogowski dziś ...


Bukwica

Bukwica dawniej Myślewice niem. Leutbach Otl Buchenhang.

Dzisiejszą Bukwicę zamieszkuje 246 mieszkańców. Wspólnym radnym dla sołectwa Bukwica i Dankowice jest Roman Guzek. Sołtysem wsi jest Ewa Guzek.

Wieś Bukwica jest typową wsią popegeerowską. Do roku 1994 mieszkańcy wsi utrzymywali się z pracy w działającym wówczas Zakładzie Rolnym w Dankowicach.
Wieś posiada salę wiejską. Wieś jest zwodociągowana, skanalizowana, posiada sieć telefoniczną. We wsi działa sklep spożywczy. Największym i zarazem jedynym zakładem w miejscowści jest gospodarstwo rolne Pana Zygmunta Grobeckiego. Na terenie miejscowości działa prężnie Stowarzyszenie na rzecz odnowy wsi Bukwica  "Bukwica Dolina miłości"

We wsi znajduje się również zabytkowy pałac, jednak brak danych o jego historii. 


Bukwica dzisiaj...




Czerna

Czerna - dawniej Mała Czarna niem. Alteichen dawniej Klein - Tschirne, 1308 r. - Schyrnino; 1310 r. Scirnyna; 1325 r. Czermina; 1376 r. Cschirna. Czerna jest miejscowością, którą wymieniano już w najstarszych źródłach pisanych dotyczących Ziemi Głogowskiej. Przy podziale księstwa, jak zapisano w dokumencie z 1360 roku, znalazła się w części książęcej. Wzmianki o niej pochodzą także z 1376 roku. W drugiej połowie XV wieku (1485 r.) Czerna stała się własnością Melchiora von Glaubitza. Od niego właśnie datuje się główna gałąź linii rodowej. Z jego rodziny pochodzili kolejni spadkobiercy wsi do czasu, gdy trafiła ona w ręce Rechenbergów, a następnie von Stosch z Czernicy, znowu Rechenbergów i znowu von Stosch. Ci ostatni wpisali się na trwale w historię Ziemi Głogowskiej między innymi ze względu na przekonania religijne. W 1758 roku z ich inicjatywy wybudowano we wsi zbór luterański. Budowla dotrwała do lat 50 - tych naszego stulecia i została rozebrana. Od końca XVIII do połowy XIX wieku Czerna była sprzedawana i kupowana kilka razy. Stała się wreszcie własnością baronów Budenbrock, a później (do 1945 roku) rodziny von Frische. Obecnie najciekawszym zabytkiem w Czernej jest dwór, którego budowę rozpoczął w 1558 roku Wolfgang von Glaubitz, wnuk Melchiora. Budowla jest dziełem znanego na Śląsku architekta Hansa Lindera. W roku 1725 będąca w posiadaniu pałacyku rodzina von Stoschów poddała go renowacji oraz wzniosła skrzydło wschodnie. Kolejnym przemianom dwór uległ w latach 30 - tych i 50 - tych ubiegłego stulecia z inicjatywy Budenbrocków. Obecnie jest to trzykondygnacyjny, murowany z cegły i kamienia, podpiwniczony budynek założony na planie prostokąta z dostawionym dwukondygnacyjnym skrzydłem od wschodu. Wejście główne do pałacyku umieszczone zostało po środku elewacji zachodniej. Zdobi je piękny, architektoniczny portal z piaskowca. Wokół niego umieszczono osiem tarcz herbowych. Obok wejścia dostawiono do murów wieżę schodową nakrytą stożkowym dachem. Ściany elewacji ożywione zostały wykuszami biegnącymi przez wszystkie kondygnacje. Wewnątrz budynku zachował się układ dwutraktowy z sienią od strony wejścia. Budynek pokryty jest dwuspadowym dachem posiadającym szczyty. Zajmuje powierzchnię 5,11 ha. Jego kubatura wynosi 12904 m3, a pomieszczeń gospodarczych z częścią mieszkalną 1332 m2. W latach 1830 - 1840 założono od południa , na terenie dworskich łąk przylegających do rezydencji, rozległy park krajobrazowy. Ukształtowano wówczas wielką centralną polanę, wzdłuż której dokonano rzędowych nasadzeń drzew. Wokół parku poprowadzono promenadę spacerową, a także założono liczne ścieżki obiegające łagodnymi łukami trawniki. Prawdopodobnie w wieku XVII usypano wał przeciwpowodziowy, ciągnący się kilka kilometrów wzdłuż brzegu Odry. W drugiej połowie XX wieku obiekt obsadzono aleją dębową, uzupełnioną w wieku XVIII. Ze starego drzewostanu porastającego park, na baczniejszą uwagę zasługuje dzisiaj szpaler grabów, posadzony mniej więcej w połowie wysokości pałacyku. Od północy do elewacji bocznej rezydencji przylega folwark z czworobocznym dziedzińcem, wokół którego postawione zostały budynki gospodarcze. Naprzeciw wejścia głównego do dworku znajduje się płaski teren, pośrodku którego zachował się kamienny cokół z lat 30 - tych XIX wieku. Do dzisiaj zachowała się również klasycystyczna kaplica grobowa wybudowana ok. 200 lat temu. Pokoje pałacyku zdobią przepiękne, bogato zdobione piece kaflowe i kominki. 
Naprawdę jest czym zachwycić oko. Wiosną i latem, gdy zazielenią się drzewa, jest tu pięknie.


Zdjęcia z Czernej sprzed lat

Pałac w Czernej dzisiaj

Gotycko - renesansowy pałac w Czernej
 
W tej chwili dwór w Czernej znajduje się w niezłym stanie technicznym, bowiem po zniszczeniach wojennych remontowano go w latach 1959 - 1960. Do 1972 roku pełnił funkcję domu wczasowego Stoczni Gdańskiej. Później był tymczasową siedzibą Muzeum Hutnictwa i Odlewnictwa Metali Kolorowych. Do 1983 roku przechowywano w nim znaleziska archeologiczne z wykopalisk średniowiecznych prowadzonych w okolicach Żukowic. Następnie do 1999 roku był własnością Gminy Żukowice, kiedy to został sprzedany prywatnemu inwestorowi z Krakowa. W roku 1997 w trakcie powodzi stulecia pałac został zalany. W 1998 roku częściowo go wyremontowano. W chwili obecnej w pałacu nadal trwają prace remontowe. Odnawiany jest też zabytkowy park wokół dworu. Nowy właściciel planuje w pomieszczeniach pałacu otworzyć bazę hotelową, a wokół bazę rekreacyjno - wypoczynkową.

Sołectwo Czerna zamieszkuje 246 mieszkańców. Radnym Gminy Żukowice sołectwa Czerna jest Waldemar Walowski, a sołtysem wsi Mirosława Tworkowska. Wieś Czerna jest jedną z najładniejszych wsi na terenie gminy Żukowice. Wieś posiada wyremontowaną salę wiejską, sklep spożywczy, remizę Ochotniczej Straży Pożarnej. Na terenie wsi działa Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna "Barbórka", która jest jednym z największych zakładów na terenie gminy. W 1997 roku wieś została nawiedzona przez powódź stulecia, w wyniku której zalanych zostało kilkanaście gospodarstw rolniczych, RSP Czerna, remiza OSP, sala wiejska, boisko sportowe wraz z nowo wybudowaną szatnią Ludowych Zespołów Sportowych oraz kilkaset hektarów gruntów rolnych, na których gospodarują rolnicy z tej wsi. Po powodzi wieś w bardzo krótkim czasie została wyremontowana przy udziale władz gminy. Wieś Czerna jest w całości zwodociągowana, posiada sieć gazową oraz telefoniczną - budowane w ramach społecznych komitetów. Wyremontowane zostały drogi gminne i transportu rolnego. We wsi funkcjonują Ludowe Zespoły Sportowe, które osiągają znaczące wyniki w skali regionu. LZS posiada jedno z najładniejszych boisk na terenie gminy wraz z szatnią i całym zapleczem socjalnym.

Wioska dzisiaj...
 
Wieś posiada zmodernizowane boisko sportowe


We wsi znajduje sie plac zabaw  dla dzieci oraz wybudowano nowe drogi dojazdowe do m. Czerna.



Dankowice

Dankowice niem. Buchenhang dawniej Denkwitz; 1326 r. Denckwitz. Pierwsza wzmianka o Dankowicach pochodzi z dokumentu wystawionego przez księcia głogowskiego - Przemka w 1326 roku. Z niego to dowiadujemy się, że właścicielem Dankowic (wówczas Denckwitz) był rycerz Lessot von Denechwicz (do ok. 1030r.) Trudno określić, gdzie rezydował ów rycerz, wiadomo natomiast, że siedziba ostatnich jego właścicieli Polów, posiadających wieś do 1945 roku, stoi do dziś. Jest to pałac założony na planie podkowy z niewielkim dziedzińcem w środku (6 / 8 m). Cały budynek jest murowany, dwukondygnacyjny i podpiwniczony, nakryty dachem czterospadowym. Siedmioosiową ścianę frontową urozmaica lekko wysunięty ryzalit, obejmujący trzy osie okien. Ozdobiony jest on pilastrami dźwigającymi trójkątny naczółek. Znajduje się w nim głównym portal dostępny po schodach, nad którym na całej długości ryzalitu rozciąga się listwa zdobiona ornamentem roślinnym. W skrzydle północnym znajdują się drugie drzwi z krużgankiem, przez które wychodziło się do ozdobnego ogrodu, pochodzącego z drugiej połowy XIX wieku. Znajdują się w nim między innymi 150-letnie cisy i buki. Z pozostałych stron pałacu znajdują się zabudowania folwarczne. Od wschodu do kompleksu pałacowego przylega park krajobrazowy (założony w poł. XIX w.), w którym znajdują się dwa stawy. Pałac zbudowano w końcu XVII w. Uczynił to prawdopodobnie rodzina von Kottwitzów rezydujących w Dankowicach od poł. XVII w. aż do 1791 roku, gdy dokumenty wymieniają jako właścicieli tej miejscowości - von Bessewitzów. Rozstali się oni z Dankowicami w 1802 roku na rzecz rodziny Maagerów (wymieniani jeszcze w księgach adresowych w 1930 roku). Po nich majątek przejmują Polowie - ostatni właściciele Dankowic.

Dankowice dawniej ...

 
Obecny swój kształt i wystrój pałac zawdzięcza przebudowie w stylu klasycystycznym, jaka miała miejsce na początku XIX wieku.

Dzisiejsze Dankowice zamieszkuje 94 mieszkańców. Radnym sołectwa Dankowice jest Roman Guzek, a sołtysem wsi Maria Świerk. W latach 80 - tych mieścił się tu Zakład Rolny, w którym pracowali niemalże wszyscy mieszkańcy Dankowic. Wieś posiada sieć wodociągową, kanalizacyjnę i telefoniczną. Znajduje się tu rownież park. Przez wieś przebiega droga krajowa nr 12.
 
Dankowice dziś ...


Dobrzejowice

Dobrzejowice dawniej Dobrowice in. Dąbrowice niem. Gutendorf dawniej Doberwitz; 1305 r. - Dobrseiowitz; 1360 r.- Dobirwitz; 1376 r. -
Dobrowitz. Osada neolityczna (3000-2500 l.p.n.e.) Stanowisko jest usytuowane w pobliżu północnych krańców wsi Dobrzejowice. Pierwsze pojedyncze odkrycia dokonane zostały w tym miejscu już przed drugą wojną światową. W wyniku przeprowadzonych w 1982 r. archeologicznych badań powierzchniowych dokonano weryfikacji dawnych odkryć. Ustalono wówczas, że stanowisko zajmuje powierzchnię około 5 ha. Z powierzchni pozyskano liczne ułamki naczyń glinianych z różnych okresów pradziejów. Systematyczne badania wykopaliskowe rozpoczęto w roku 1983 i były one kontynuowane z przerwami do 1998 r. Prace badawcze były prowadzone z ramienia Muzeum w Głogowie. W tym czasie zbadano łącznie około 0,74 ha powierzchni tego stanowiska. Odkryto tutaj wielką osadę ludów ze środkowego okresu neolitu, reprezentujących społeczności wielkiego kręgu kulturowego określanego w archeologii kulturą pucharów lejkowatych. Z tego czasu odsłonięto liczne pozostałości po budowlach naziemnych, ogrodzeniach (palisadach), jamach stanowiących ziemne relikty dawnych półziemianek, piwnic oraz innych obiektów gospodarczych. Pozyskany bardzo liczny materiał zabytkowy reprezentuje różnorodne zajęcia mieszkańców tej osady. Bogaty zbiór kości zwierzęcych wskazuje na hodowlano - rolniczy charakter ich gospodarki. Doskonale wykonane siekierki oraz toporki, jak również ich półfabrykaty oraz kamienie szlifierskie służące do różnych faz ich produkcji wskazują na bardzo wysoko rozwiniętą obróbkę kamienia. Naczynia gliniane różnych wymiarów, często bogato zdobione, pozwalają sądzić, że wykonali je wytwórcy o wielkich na owe czasy umiejętnościach garncarskich. Liczne przęśliki odzwierciedlają zajęcia tkackie. Na podstawie dotychczasowych wyników badań archeologicznych oraz analiz próbek węgla C 14 ustalono, że osada funkcjonowała ona w okresie 3000-2500 l. p.n.e.
Ponadto w trakcie prowadzonych wykopalisk odkryto ślady działalności osiedleńczej ludów z innych okresów pradziejów. W północnej części stanowiska zidentyfikowano pozostałości kurhanu społeczności kultury ceramiki sznurowej ze schyłkowej fazy neolitu (2500-2000 l. p.n.e.). Na tym terenie we wczesnym okresie epoki brązu istniało cmentarzysko ze schyłku kultury unietyckiej (1500 l. p.n.e.). Odkryto z tego czasu kilkanaście grobów szkieletowych zawierających wyposażenie, składające się z ozdób w postaci szpil i bransolet wykonanych z brązu. W środkowym okresie epoki brązu północno - zachodnia i środkowa część stanowiska zajęta była przez osadę ludów kultury łużyckiej. Obszar ten zajmowany był również przez społeczeństwo z okresu wczesnego średniowiecza. Odsłonięto tutaj relikt kurhanu z VII - VIII w. n. e. oraz kilka grobów szkieletowych z XI w. n.e. Część tych ostatnich zawierała poza pochówkiem pojedyncze miniaturowe naczynia gliniane. Duże znaczenie naukowe stanowiska archeologicznego rozpoznanego w Dobrzejowicach spowodowało wpisanie jego obszaru do państwowego rejestru dóbr kultury. 

Dobrzejowice dawniej ... 

Dzisiejsze Sołectwo Dobrzejowice zamieszkuje 399 mieszkańców. Do sołectwa należy przysiółek  Wiekowice. Radnymi sołectwa Dobrzejowice są Jarosław Andrzej Szmidt i Agata Aranowska. Sołtysem wsi jest Karolina Skrzypczak.
Wieś Dobrzejowice posiada nowo wyremontowaną salę wiejską oraz plac zabaw z boiskami do gry w siatkówke i koszykówkę. Znajduje się tu również jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej. Przez wieś biegnie węzeł transportu drogowego - droga wojewódzka nr 292. We wsi funkcjonują także dwa sklepy spożywcze. Znajduje się tu również pomnik wystawiony przez mieszkańców wsi "W 30 rocznicę zwycięstwa nad faszyzmem"

Dobrzejowice dziś ... 


W ostatnim czasie wybudowano drogi gminne (w kierunku rzeki Odry).



Domaniowice

Domaniowice dawniej Magłowice niem. Eschen-hagen Otl dawniej Mangelwitz Buschacker, 1305 r.- Domagnewitz alias Magilwitz; 1360 r. - Mangelwitz.  Osada wczesnośredniowieczna.  W 1969r. ówczesny Powiatowy Konserwator Zabytków Archeologicznych- M. Kaczkowski, ze względu na stałe i systematyczne niszczenie stanowiska archeologicznego przez głęboką orkę, przeprowadził badania wykopaliskowe na terenie gruntów wsi Domaniowice. Stanowisko położone było na łagodnym stoku doliny niewielkiego dopływu Odry, nisko ponad podmokłym dnem. Badania o charakterze ratowniczym polegały na założeniu dwóch wykopów o łącznej powierzchni l ,5 ara. W pierwszym wykopie odkryto dwie jamy wczesnośredniowieczne, które spełniały funkcje gospodarcze, w drugim natomiast resztkę prehistorycznego domu mieszkalnego zniszczonego przez doły służące w czasach współczesnych do kopcowania ziemniaków. Pierwsza z jam o kształcie kolistym z "wypustką" zawierała całe naczynie gliniane - krępe, wysokie o brzegach wychylonych na zewnątrz, ręcznie lepione. Jama druga natomiast, kształtem i wymiarami zbliżona do pierwszej tylko z nieco większą"wypustką", zawierała tylko 25 ułamków naczyń ręcznie lepionych
Na podstawie analizy materiału zabytkowego (całe naczynia oraz fragmenty) archeolodzy ustalili, że osada wczesnośredniowieczna zamieszkana była w VII w. n.e., czyli w tzw. młodszym horyzoncie wczesnosłowiańskim (faza II). Osada w Domaniowicach funkcjonowała równocześnie z inną, o podobnym charakterze, w Kromolinie i obok trzech tego rodzaju stanowisk w Żukowicach należy do najstarszych siedzib Słowian nie tylko na Śląsku, ale i w Polsce.
Dzisiejsze Domaniowice zamieszkuje 115 mieszkańców. W skład sołectwa wchodzi przysiółek Zameczno. Radnym sołectwa Domaniowice jest Katarzyna Biernik. Funkcję sołtysa  pełni Aneta Cielecka. 

W Domaniowicach mieści się sala wiejska. Wieś posiada sieć wodociągową, gazową oraz telefoniczną.



Glinica

Glinica dawniej Ględzin niem. Gleinitz Otl Haselquell 1335 r. -Glinitz; 1414 r.- Gleiniz. Miejscowość leżąca u podnóża Grzbietu Dalkowskiego na terenie gminy Żukowice, 9 km na południowy - zachód od Głogowa. W źródłach średniowiecznych wzmiankowana pod nazwami Glinitz (1335 r.) oraz Gleinitz ( 1414 r.). Miejscowość kontynuuje jednak dużo wcześniejsze tradycje osadnicze. W 1905 r. podczas prac ziemnych robotnicy odkryli cmentarzysko prehistoryczne. Znalezisko archeologiczne zaszeregowano do I epoki brązu (1900- 1450 r.p.n.e.) kultury unietyckiej. Odkryto wówczas naczynia gliniane ( czarka, miska, pucharek oraz naczynia bez określonej przynależności typologicznej) i pozyskano sześć szpil brązowych z czterech grobów.
Od 1446 roku właścicielem wioski byli członkowie rodu von Niebelschütz. W ich posiadaniu Glinica znajdowała się aż do czasów II wojny światowej. Pierwszy obiekt pałacowy wzniesiono w Glinicy w XVI wieku. Źródła podają, że uległ on zniszczeniu podczas wojny trzydziestoletniej. W pierwszej połowie XVIII wieku pałac został przebudowany w stylu wczesnobarokowym. Przebudowa barokowa nie zmieniła jednak renesansowego charakteru rezydencji. Wprowadziła jedynie nowe elementy architektonicznego wystroju w postaci ażurowej balustrady mostu i kamiennego zwieńczenia portalu z tablicą inskrypcyjną, flankowaną przez dwa delfiny.

Glinica dawniej ...
 
W wyniku renowacji przeprowadzonej w roku 1900 forma zewnętrzna budynku uległa przekształceniu wskutek zmiany kształtu dachu. Wprowadzono faliste szczyty i lukarny oraz dobudowano kryty balkon (loggia) od zachodu, a od południa szeroki taras. Wtedy też część elementów portalu (archiwolta) po przebudowie została wykorzystana do budowy kominka znajdującego się wewnątrz.
Pałac obiekt założony na rzucie prostokąta o wymiarach 20 x 30 metrów, murowany z kamienia i cegły, z zachowanym trójdzielnym układem. Piętrowy z trzecią kondygnacją w użytkowym poddaszu, dwutraktowy z sienią przelotową. Większość pomieszczeń na parterze posiada renesansowe sklepienia kolebkowe z lunetami, w sieni zdobione dekoracją okuciową.

Pod koniec XVII wieku w pobliżu pałacu powstał park otoczony wałami ziemnymi. Na początku XX wieku w centralnej części parku wybudowano kolistą ujeżdżalnię koni. W sąsiedztwie (na północ od pałacu) usytuowano zabudowania folwarczne. Wśród tej zabudowy wyróżniają się dwa budynki klasycystyczne zbudowane w pierwszej ćwierci XIX wieku ( na jednym data 1823). Oba są murowane z cegły, parterowe, prostokątne nakryte dachami naczółkowymi. Na północ od pałacu na wzgórzu znajduje się cmentarz dawnych właścicieli Glinicy von Niebelschützów. Obecnie pałac został zamknięty, gdyż zdewastowany i porośnięty drzewami grozi zawaleniem. Użytkowane są natomiast zabudowania folwarczne

Glinica
Glinica - pałac stan obecny


Sołectwo Glinica obecnie zamieszkuje 132 mieszkańców. Radnym wspólnym dla sołectwa Glinica i Zabłocie jest Szymon Miśkiewicz. Sołtysem wsi Glinica jest Bożena Kowalczyk. Glinica jest jedną z mniejszych wsi w gminie. Po 1994 roku działał tu Zakład Rolny. Wieś posiada remizę strażacką z dobrze działającą jednostką Ochotniczej Straży Pożarnej. We wsi znajduje się sklep spożywczy.
Glinica jest wsią całkowicie zwodociągowaną, posiada kanalizację oraz dobrze rozwiniętą sieć telefoniczną.
 
Glinica dziś ...

Kamiona

Kamiona dawniej Sobierzyn niem. Ziebern 1245 r. - Camona;
1297 r.- Kamenza; 1305 r.- Camenicza.

Klasycystyczny pałac z XVII wieku, zbudowany dla rodziny von Mutschelnitz. Przebudowy na początku XVIII wieku dokonano dla rodu von Trach a w pierwszej połowie XIX wieku dla rodziny 
von Bail

Kamiona miała kiedyś swój kościół. Zbudowany w XV wieku, przebudowany został w 1570 roku. Zniszczony został podczas wojny trzydziestoletniej 1618 - 1648. Przez wiele lat pozostawał w ruinie, gdyż w takim stanie wymieniają go kroniki wizytacyjne w 1670 i jeszcze w 1693 roku. Na przełomie XVII i XVIII wieku patronat nad kościołem ( po dominikanach z Głogowa, którzy sprawując opiekę nie doprowadzili do jego odbudowy) obejmuje baronowa Helena von Reiswitz z domu Muslitz właścicielka miejscowych dóbr. Świątynia zostaje odnowiona, naprawiono walące się już sklepienia i ściany. Sporządzono nowy ołtarz, przedstawiający Ostatnią Wieczerzę. Pod koniec XVIII wieku kościół kolejny raz popada w ruinę z której się już nie podnosi. Dziś trudno doszukać się jego śladów.

 
Kamiona dawniej ... 

Dzisiejsze sołectwo Kamiona zamieszkuje 125 mieszkańców. Radną i sołtysem wsi jest Anna Giergiel. We wsi znajduje się sala wiejska. Obok pałacu w Kamionej znajduje się również niewielki park.
Wieś Kamiona posiada sieć wodociągową, kanalizacyjną, gazową oraz sieć telefoniczną.

Kamiona dziś ...


Kłoda

Kłoda dawniej Kłodów niem. Kladau 1310 r. - Cloda; 1335 r. -Cladow 1352 r.- Cladow.

KOŚCIÓŁ FIL. p.w. św. Bartłomieja. Po raz pierwszy wymieniony w 1366 roku. Zbudowany w wieku XIV, gotycki. Kruchta i zakrystia dostawione w 2 połowie XIX wieku - murowane z cegły przy użyciu układanej dekoracyjnie zendrówki. Szczyty wzniesione z kamienia polnego. Jednonawowy, z węższym prostokątnym prezbiterium, do którego od północy przylega zakrystia - wnętrza nakryte sklepieniami krzyżowo - kolebkowymi, wspartymi na przyściennych filarach. Z dawnego wyposażenia zachowana została gotycka, kamienna chrzcielnica z XIV wieku, barokowy chór i rokokowa ambona.

SPICHLERZ. Usytuowany przy domu nr 1 barokowy, wzniesiony w XVIII wieku, murowany z cegły, prostokątny, parterowy z falistymi szczytami. Jedno z pomieszczeń nakryte sklepieniem kolebkowym z lunetami.DOMY nr 85 i 86. Zbudowane w l połowie XIX wieku. 

Murowane, parterowe, o prostokątnym założeniu. Dachy naczółkowe z powiekami.

Kłoda dawniej ...


Dzisiejsze sołectwo Kłoda zamieszkuje 294 mieszkańców. W skład sołectwa wchodzi przysiółek Słoćwina. Radnym sołectwa w Kłodzie jest Janina Szczurek. Sołtysem wsi jest Katarzyna Kotuła.

Wieś posiada salę wiejską, sklep. W Kłodzie znajduje się jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej. Obok wsi Kłoda usytuowane jest duże boisko sportowe. Sołectwo posiada sieć wodociągową oraz telefoniczną.

Kłoda dziś ...




Kromolin

Kromolin, dawniej Mirosław. Pierwsze wzmianki o miejscowości odnajdujemy w źródłach z 1305 r. (Schonow). Wieś kontynuuje jednak znacznie starsze tradycje osiedleńcze. O wczesnym rodowodzie Kromolina świadczą liczne znaleziska archeologiczne. Przed 1906 rokiem we wsi dokonano odkrycia z epoki wczesnego brązu. Odnaleziono wówczas dwa kamienne topory, dwa miedziane dłuta, miedzianą siekierkę i fragment głowni miedziowego sztyletu. Odkryty skarb sklasyfikowano na V fazę kultury unietyckiej (1550 - 1500 rok p.n.e.). W Berlinie do dzisiaj przechowywane są te skarby. W 1969 r. Powiatowy Konserwator Zabytków Archeologicznych w Głogowie Mieczysław Kaczkowski przeprowadził badania sondażowe osady wczesnosłowiańskiej w Kromolinie, usytuowanej na stoku opadającym do podmokłej doliny lewobrzeżnego dopływu Odry. Na podstawie znalezisk archeologicznych ustalono chronologię względną stanowiska na tzw. młodszy horyzont (II faza) wczesnosłowiańskiego okresu wczesnośredniowiecznego (VII wiek p.n.e.). Osadę zaliczono do najstarszych siedzib Słowian w Polsce. Podczas badań poszukiwawczo - weryfikacyjnych w październiku 1983 r. ekipa z Katedry Archeologii Uniwersytetu Wrocławskiego - pod kierunkiem Cezarego Busko - zlokalizowała w pobliżu wioski cmentarzysko ciałopalne ludności kultury łużyckiej ( teren byłej piaskowni). Podczas badań wydobyto około 10 naczyń glinianych oraz wiele fragmentów ceramiki. Ponadto odkryto fragmenty przepalonych kości ludzkich. Na podstawie szczegółowych ekspertyz ustalono, iż cmentarzysko to było już używane na przełomie V okresu epoki brązu i halsztatu (800 - 500 p.n.e.).
  Pod koniec XIV wieku wzniesiono w Kromolinie zamek według średniowiecznego założenia. Na miejscu starego założenia, w II połowie XVI wieku został wybudowany pałac. Pod koniec XVII wieku wzniesiono folwark, rozbudowano fosę oraz założono ogród. W 1725 roku dokonano gruntownej przebudowy obiektu. Zachowano jednak zachodnią część pałacu z wieżą. Początkowo właścicielami dworu byli członkowie rodu von Zabeltitz z Nowej Marchii. Kolejnym właścicielem był hrabia Krzysztof von Chrschwant. Następnie wieś wraz z pałacem wielokrotnie zmieniała właścicieli. Byli nimi kolejno: od 1777 roku rodzina Kupperwolf, w 1784 r. baron von Luttwitz, a od 1815 r. książęcy dostojnik Schulz. Od 1840 roku do II wojny światowej w Kromolinie rezydowali Jordanowie.
Na podstawie źródeł wiadomo, iż w XVIII wieku pałac był budowlą dwukondygnacyjną, nakrytą dachem mansardowym z łukami. Wieża nakryta była hełmem barokowym. Całość otaczała fosa, folwark zaś okalał rozległy sad. W XIX wieku pałac składał się z trzech skrzydeł zamkniętych kurtynowo z ozdobną bramą. Pałac uległ zniszczeniu po II wojnie światowej.
W ruinach z widoczną wieżą, na parterze zachowane były sklepienia gwiaździste. Pozostałości po pałacu wraz z mostem zostały ostatecznie rozebrane w 1976 roku. W pobliżu byłego pałacu znajduje się park krajobrazowy z XVI - XIX wieku. W ostatnich latach drzewostan parku został znacznie pomniejszony. Pozostałości wału ziemnego i fosy wcześniej okalającej pałac reprezentują obronne budownictwo renesansowe.
Do najciekawszych zabytków architektonicznych Kromolina należy kościół filialny pod wezwaniem św. Michała. Jest to obiekt wzniesiony w XIV wieku (wzmiankowany w 1305 roku), rozbudowany o kaplicę w XVI wieku i restaurowany w latach 1654 i 1704. Kościół posiada cechy stylowe gotyku i renesansu. Murowany jest z kamienia polnego i cegły. Jest to obiekt jednonawowy z prostokątnym prezbiterium, do którego od północy przylega zakrystia, od południa zaś kaplica.
Przy nawie od zachodu znajduje się kwadratowa, oskarpowana wieża. Prezbiterium nakryte zostało sklepieniem kolebkowo - krzyżakowym, a nawa kolebkowym z lunetami. W kaplicy, otwierającej się do prezbiterium półkolistą arkadą występuje sklepienie krzyżowe. Z bogatego wyposażenia o dużej wartości wymienić należy szczególnie cenna ambonę z 1592 roku z malowanymi obrazami na parapecie, która ufundowana została przez Wacława von Zabeltitz oraz jego żonę Magdalenę z domu Löbin. Jest to ambona w stylu późnego renesansu. Wykonana z drewna, malowana olejem oraz temperą, posiada elementy snycerskie, polichromowana, dodatkowo występuje piaskowiec. Ambona jest jednym z najlepiej zachowanych elementów sztuki sakralnej Ziemi Głogowskiej z późnego renesansu. Obok ambony na uwagę zasługuje również zespół renesansowych płyt nagrobnych.

Kromolin dawnej ... 

Dzisiejszy sołectwo Kromolin zamieszkuje 337 mieszkańców. W skład sołectwa Kromolin wchodzą przysiółki: Mierzów, Góra św. Anny i Wiekowice. Sołtysem wsi jest Robert Lech a radnym Jacek Kozłowski. Wieś posiada salę wiejską, która do 1990 roku pełniła rolę Wiejskiego Domu Kultury. We wsi działa jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej. Na terenie miejscowości w budynku po byłej szkole podstawowej funkcjonuje przedszkole, oraz filia blblioteki.  

Wieś Kromolin posiada wodociąg.  W roku 2007  zwodociagowano równiez przysiółek Wiekowice. Wieś Kromolin posiada sieć gazową wybudowaną przez gminę przy udziale mieszkańców ( Społeczny Komitet Gazyfikacji ) w 1999 roku. Wieś posiada dobrze rozwiniętą sieć telefoniczną.

Od 1991 roku we wsi Kromolin działa Stowarzyszenie Rolników Przebudowy Wsi Kromolin i Szczepów. Dzięki Stowarzyszeniu i otrzymanych środków z budżetu gminy i byłego województwa legnickiego wykonano wiele prac poprawiających infrastrukturę wsi. Wybudowano wiele dróg transportu rolnego, wykonano mapy geodezyjno - wysokościowe, wyremontowano kościół św. Michała w Kromolinie i zabytkową kaplicę w Szczepowie oraz szereg innych prac.

Kromolin dziś ...


Nielubia
 

Nielubia niem. NILBAU. Pierwsze wzmianki pochodzą z 1305 r.- Nelub; 1323 r.- Nyloube; 1352 r.- Neluba.
Kościół fil. p.w. św. Michała. Wzmiankowany w roku 1323.W tym czasie istniała już zapewne obecna gotycka budowla. W XV wieku powiększony o wieżę i zakrystię oraz nakryty sklepieniami. Murowany z kamienia polnego, wieża i szczyt wschodni z cegły o układzie polskim z użyciem układanej w romby zendrówki. Jednonawowy z prostokątnym prezbiterium, z wieżą od zachodu. Przy prezbiterium od północy zakrystia. Prezbiterium nakryte sklepieniem krzyżowo-żebrowym, nawa kolebkowym z lunetami. Zachowane gotyckie ostrołukowe portale w ścianie zachodniej wieży i w przejściu z kruchty pod wieżę do nawy. Wschodni szczyt prezbiterium zdobiony bogato blendami i sterczynami. Wystrój wnętrza późnobarokowy z XVIII wieku.
DOMY nr 37, 40. Zbudowane około połowy XIX wieku. Murowane, parterowe, założone na rzucie wydłużonego prostokąta, nakryte dachami naczółkowymi z licznymi dymnikami.

Nielubia dawniej ...


Dzisiejsze sołectwo Nielubia zamieszkuje 563 mieszkańców. Radnymi sołectwa Nielubia są Rafał Wójt oraz Irena Siewiera, a funkcję sołtysa wsi pełni Ewa Warych. Jest to jedna z największych wsi w Gminie Żukowice. We wsi znajduje się szkoła podstawowa, oraz gimnazjum, do których uczęszcza młodzież ze wsi Bukwica, Dankowice, Glinica, Nielubia., Zabłocie, Kłoda, Kamiona, Słoćwina, Żukowice oraz dzieci ze wsi Gaworzyce - powiat Polkowice. Wieś posiada salę wiejską ( do 1991 roku pełniącą funkcję Gminnego Ośrodka Kultury, którego działalność została zawieszona). We wsi usytuowana jest również Gminna Biblioteka Publiczna z bogato wyposażonym księgozbiorem. W Nielubi mieści się również apteka, ośrodek zdrowia. Usytuowany jest tu także dworzec kolejowy na trasie relacji Głogów - Żagań -Forst. Przez wieś biegnie ważny węzeł transportu drogowego - droga krajowa nr 12. We wsi znajduje się duże boisko sportowe do gry w piłkę nożną i koszykówkę. Działa tu Zakład Usług Mechanicznych SKR Nielubia. Funkcjonują tu również sklepy spożywcze. W Nielubi usytuowane są dwa kościoły.



Miejscowość posiada sieć wodociągową, kanalizacyjną, gazową oraz sieć telefoniczną. We wsi znajduje się  oczyszczalnia ścieków. Wieś posiada własne ujecie wody.

Nielubia
Oczyszczalnia Scieków


Nielubia
Stacja Uzdatniania Wody

Nielubia dziś ...



Słone

Słone dawniej Wydynów, niem. Weizenau Otl dawniej Schloin /ZIEBERN/. Wieś wzmiankowana po raz pierwszy w 1319 r.

Dzisiejsze sołectwo Słone zamieszkuje 162 mieszkańców. Sołtysem wsi jest Aneta Ciącio, a Przawodniczacą Rady Gminy Beata Stachak. Wieś posiada salę wiejską, funkcjonuje tu sklep spożywczy. Swoją siedzibę tu również ma Spółdzielnia Kółek Rolniczych Żukowice. Na terenach SKR funkcjonuje także kopalnia żwiru. We wsi znajduje się również zabytkowa dzwonnica z XII wieku.

Wieś jest zwodociągowana, skanalizowana, posiada również sieć gazową i telefoniczną. Jej dodatkowym walorem jest sąsiedztwo z miastem Głogów.

Słone dziś ...



Szczepów
 
Szczepów (niem. nazwa Dalkau-Seppau) to wieś położona na Wzgórzach Dalkowskich. Pierwsza wzmianka o niej pochodzi z 1245 r. z bulli papieskiej, w której jest mowa o miejscowości należącej do biskupa wrocławskiego nazywającej się Sepovo. Wymienił on jednak tę miejscowość z Konradem, Księciem Głogowskim na Babin. W ten sposób Szczepów stał się własnością Konrada, który ofiarował ją swojemu rycerzowi Boicessi. W 1331 r. podczas podziału Księstwa głogowskiego na część książęcą i królewską Szczepów znalazł się w części królewskiej, jednakże do XV w. pozostał lennem rycerskim. W drugiej połowie tego stulecia dobra szczepowskie należały do Hansa Ebersbacha, pochodzącego z rodu znanego na ziemi głogowskiej.
Z siedemnastowiecznego dokumentu ( publikowanego w Codex Diplomaticus Silesiae) dowiadujemy się, że w Szczepowie istniały dwa folwarki: wielki i mały. Wielki należał do Glaubitzów, a mały do Schawerków. W czasach późniejszych Szczepów jeszcze wielokrotnie zmieniał właścicieli. Glaubitzowie w pierwszej ćwierci XVI w. sprzedali te dobra swojemu krewnemu Christopowi, a po bezpotomnej śmierci jednego z jego następców Albrechta (1621), dobra szczepowskie (Szczepów i Domaniowice) trafiły jako posag jego siostry w ręce Walentina Stoessel. Pod koniec XVII w. rodzina ta rozstała się ze Szczepowem na pewien czas, a ich miejsce zajęli Maltzanowie. W 1720 r. Stoesselowie odkupili dobra szczepowskie i byli ich właścicielami do 1765 r. Kolejnym właścicielem był John Joseph, ten jednak po niecałym roku sprzedał je Annie Katharinie von Schlabrendorf. Dobra szczepowskie obejmowały wówczas: Szczepów (Seppau), Domaniowice (Mangelwitz) oraz Kurów Wielki (Gross Kauer). Rodzina von Schlabrendorf pozostała w Szczepowie aż do 1945 r.
Rezydujący przez wieki właściciele Szczepowa pozostawili po sobie zespół dworski, na który składają się: pałac (pierwotnie dwór obronny otoczony fosą z XVII w.; w XVIII w. przekształcony w pałac barokowy, modernizowany w XIX w.), oficyny dworskie (XVIII i XIX w), kaplica grobowa von Schlabrendorfów, park (koniec XVIII - połowa XIX w) zaliczany do najciekawszych na tych terenach, w którym występują cenne, tropikalne okazy (np. jodła mikko, cypryśniki, kłęk kanadyjski, orzech czarny i wiele innych).

W miejscu, gdzie obecnie znajduje się pałac szczepowski, najpierw prawdopodobnie istniała średniowieczna siedziba jego dawnych właścicieli. Później w tym miejscu stał dwór i właśnie na jego planie (prostokąta), jak stwierdzono na podstawie badań architektonicznych, wzniesiono w II połowie XVII wieku nowożytny pałac (dla rodziny Stoesselów). Był on, podobnie jak większość tego typu budowli w owym czasie, otoczony fosą. Z tego założenia zachował się kształt i wysokość korpusu.
W latach trzydziestych XVIII wieku pałac został przebudowany w stylu barokowym. Główne prace związane były z wymianą dachu i wnętrz. Do dziś widoczne są częściowo zachowane barokowe sklepienia kolebkowe z lunetami.
Kolejna modernizacja nastąpiła w trzeciej ćwierci XIX wieku. Pozostawiono wówczas barokowy wystrój fasady, zmieniono dach, wystrój wnętrz i przebudowano piwnice. Wszystkie te zabiegi miały na celu unowocześnienie pałacu, nadanie mu, zgodnie z ówczesną modą, wyglądu francuskiego zameczku.
Po II wojnie światowej w 1965 r. pałac został wyremontowany z przeznaczeniem na ośrodek szkoleniowo -wypoczynkowy. W chwili obecnej pałac jest własnością prywatną.

Szczepów dawniej ... 
 
Przy pałacu znajdują się oficyny dworskie. Pochodzą one z XVIII w. i dotrwały do dzisiejszych czasów w pierwotnej postaci. Składają się z trzech części: oficyny wschodniej, zachodniej i łączącego je budynku z bramą wjazdową. Oprócz bramy w oficynach mieściła się kaplica, stajnia, wozownia, mieszkania służby itp.
Na zapleczu pałacu znajduje się park. Początki jego założenia sięgają XVIII w. i zaliczany jest on do najciekawszych na tych terenach. Rośnie w nim wiele cennych okazów drzew.
W pobliżu pałacu na niewielkim wzniesieniu wybudowano w latach dziewięćdziesiątych XVIII w. dla rodziny von Schlabrendorf - mauzoleum. Reprezentuje ono styl klasycystyczny. W chwili obecnej jest odbudowywane z przeznaczeniem na kaplicę cmentarną.

Szczepów
Pałac dzisiaj


W niezwykle ciekawych okolicznościach trafił do rąk archeologów sztylet pradziejowy wykonany z brązu. W 1932 r. jeden z rolników ze Szczepowa znalazł na swoim polu przedmiot. Po mechanicznym oczyszczeniu, znalezisko to wykorzystywał jako narzędzie do smarowania wozu. Z niewiadomych przyczyn po pewnym czasie wyrzucił go do gnojownika i wraz z nawozem ponownie znalazło się w polu. Już w następnym roku zbieg okoliczności sprawił, że przedmiot ten ponownie został znaleziony, trafiając już w odpowiednie ręce.
Jak się niebawem okazało, tym brązowym przedmiotem był sztylet z I epoki brązu (1900 - 1450 r.p.n.e.). Sztylet częściowo uszkodzony i pozbawiony szlachetnej patyny (nieumiejętne oczyszczenie przez pierwszego znalazcę) o całkowitej długości 31,2 cm składał się z dwóch osobnych części - ostrza i rękojeści, połączonych dwoma zewnętrznymi nitami. Ostrze zostało wykute i wzmocnione płaskim żeberkiem. Rękojeść z kolistym wycięciem zakończona była owalną, płaską płytką.
Przez archeologów sztylet ten został zaszeregowany do tzw. typu saskiego i ma dość liczne analogie z terenu Niemiec (Saksonii). Opisany zabytek związany był z kulturą unietycką, która to kultura rozwinęła się przede wszystkim na terenie Czech, Moraw i południowo-zachodniej Słowacji ekspandując następnie na tereny wschodnich Niemiec i Polski. Na obszarze Polski zajmowała Śląsk Dolny i Środkowy oraz Wielkopolskę zapoczątkowując epokę brązu.
Kultura unietycka na naszych ziemiach znana jest przede wszystkim ze stanowisk grobowych i skarbów. Znikoma znajomość osad wydaje się być spowodowana tylko stanem badań. Poważną rolę tej kultury we wczesnej epoce brązu wyznaczała obecność dużych ośrodków metalurgicznych w Czechach, Saksonii i Turyngii. Tam głównie wytwarzano broń, narzędzia i ozdoby, które rozprzestrzeniły się bardzo szeroko w północnej części Środkowej Europy, także przekraczając granice samej kultury unietyckiej.

Image

Dzisiejsze sołectwo Szczepów zamieszkuje 285 mieszkańców. Radnym sołectwa Szczepów jest Tomasz Sarna, a sołtysem wsi Agnieszka Sarna. Wieś posiada salę wiejską, funkcjonuje tu sklep spożywczy. We wsi znajduje się również park.
Wieś jest zwodociągowana, ma sieć telefoniczną, gazową oraz jest częściowo skanalizowana. Posiada również własną oczyszczalnię ścieków.

Szczepów dziś ...


Zabłocie

Dzisiejsze sołectwo Zabłocie zamieszkuje 112 mieszkańców. Radnym wspólnym dla sołectwa Zabłocie i Glinica jest Szymon Miśkiewicz, a sołtysem wsi Teresa Woźniak. Wieś posiada salę wiejską, funkcjonuje tu sklep spożywczy.
Wieś jest zwodociągowana, posiada również sieć telefoniczną oraz kanalizacyjną.

 
Zabłocie dziś ...




Żukowice

Żukowice niem. Herrndorf. Wieś leżąca na lewym brzegu Odry w odległości 7 km od Głogowa. Najstarsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1299 r. (Herrindorf). Następnie dowiadujemy się, iż w 1306 r. w pobliżu strumienia był tu usytuowany młyn. Kolejne informacje odnajdujemy w rejestrze kościelnym z 1376 r. Wzmiankowany jest w nim kościół p.w. świętej Jadwigi (Sockaw). Odkryte w latach 1990-1991 w okolicach Żukowic stanowiska archeologiczne z 220 obiektami (wśród nich grób unictycki z około 1900 roku p.n.e.) dowodzą bardzo odległych tradycji osiedleńczych. Obok osady datowanej na VI-VII wiek znajdowało się tu stanowisko wytopu żelaza. W dokumencie z 1343 r. wymieniona jest huta w Żukowicach, której właścicielem była rodzina Faberów. Inny dokument z 1398 r. wzmiankuje o tym, iż część wsi płaciła daninę w naturze. Była to dziesięcina uiszczana jeszcze przed lokowaniem wsi na prawie niemieckim. Fakt ten potwierdza współistnienie w końcu XIV wieku w tym rejonie osadnictwa polskiego i niemieckiego.
  Pierwszymi właścicielami Żukowic, potwierdzonymi w dokumentach z drugiej połowy XIV wieku, była rodzina von Berge. Członkowie tego rodu wznieśli w 1587 r. okazały dwór. Odtąd wieś pozostała siedzibą rodu von Berge aż do 1945 r. W okresie reformacji Bcrgowic przeszli na luteranizm. Kościół przejęli protestanci i dopiero w 1653 r. odzyskali go katolicy.
  Żukowice były ważnym ośrodkiem politycznym. Źródła podają, iż właśnie tam zwoływano zjazdy prapolskiej szlachty śląskiej. W 1740 r. w czasie wojny austriacko - pruskiej w pałacu w Żukowicach Dolnych przebywał Fryderyk II. Źródła podają, iż osiem lat później, bo w 1748 r., zakończono budowę kościoła dla protestantów. Jednak w 1760 r. grasujący tu carscy kozacy spalili Żukowice niemal doszczętnie. Po odbudowie ze zniszczeń, z końcem XVII wieku we wsi rozwinęła się hodowla jedwabników. W 1925 r. w Żukowicach mieszkało 879 protestantów i 145 katolików.

Żukowice dawniej ... 

 
Po II wojnie światowej Żukowice stały się siedzibą Urzędu Gminy. Mieściły się tu: bank spółdzielczy, biblioteka, kawiarnia, kino, ośrodek zdrowia, punkty usługowe i szkoła podstawowa. W lutym 1966 r. rządowa komisja planowania zaaprobowała lokalizację huty na polach żukowickich (choć pierwotnie ustalono, że huta powstanie w okolicach Grębocic i Przedmo-ścia). W 1973 r. mieszkało we wsi 1060 osób. Wybudowane huty, uruchomione w latach 1971 i 1975, doprowadziły w rezultacie do wyprowadzenia się ludzi. Świetność zamożnej niegdyś miejscowości przeszła już do historii. Do 1995 r. wieś została praktycznie całkowicie wysiedlona. W miejscowości istniały dwie rezydencje - dwór w Żukowicach Górnych, ( którego ruinę rozebrano już w 1974 r.) i pałac w Żukowicach Dolnych - usytuowany w północnej części wsi. Od południa przylega do pałacu ocalała część parku krajobrazowego z końca XVIII wieku.
  Według źródeł historycznych już w II połowie XV w. Istniała w Żukowicach Dolnych siedziba mieszkalna tutejszych właścicieli - rodu von Berge. Nie wiadomo czy była to budowla drewniana, czy murowana. Być może była to wieża mieszkalna lub jakiś niewielki dwutraktowy dwór. W 1587 r. zbudowano w Żukowicach Górnych nowy dwór w typie późnorenesansowych założeń z przelotową sienią. Od tego czasu tam mieściła się główna siedziba seniorów rodu, aż do chwili gdy około połowy XVII wieku rozbudowano rezydencję dolną. Prace budowlane trwały do 1719 r. o czym świadczy napis zachowany na portalu. 22 grudnia 1740 roku król pruski Fryderyk II podczas swojego marszu na Śląsk założył w pałacu kwaterę. Nieco później zwołano tam zjazd pruskiej szlachty śląskiej. W 1760 r. w czasie wojny siedmioletniej pałac został zniszczony. W 1763 roku odbudował go nieznany z imienia członek rodu von Bergów, którego inicjały "SKVB" umieszczono na szczycie budynku. Centralna późnorenesansowa bryła budowli została wzniesiona ( być może na bazie jakiegoś wcześniejszego założenia) w II połowie XVII w. Z okresu przebudowy w I ćw. XVIII wieku pochodzi klatka schodowa, dwa alkierze, wystrój elewacji i prawdopodobnie dekoracja stiukowa niektórych pomieszczeń na piętrze. Natomiast rokokowe elementy szczytów i wystrój północnych pomieszczeń (m.in. dwa kominki) powstały podczas restauracji pałacu po wojnie siedmioletniej.

Żukowice

Żukowice
Kościół w Żukowicach


Kościół w Żukowicach to murowana z cegły w latach 1585 - 1587 budowla jednonawowa. Ma sklepienia kolebkowe z lunetami oraz renesansowo-barokowy wystrój wnętrza. W centralnej części ołtarza głównego umieszczono figurę patronki kościoła św. Jadwigi. W części lewej znajduje się figura św. Jakuba, a w prawej św. Józefa. Antependium przedstawia zwiastowanie Najświętszej Maryi Panny. Drugi ołtarz, usytuowany w północnej części nawy głównej, zdobi figura Maryi z Dzieciątkiem. Najstarszy element wyposażenia kościoła to chrzcielnica wykonana z piaskowca z przełomu XIII-XIV wieku. Ponadto w kościele znajduje się wiele płyt nagrobnych rodów szlacheckich z Żukowic i Glinicy.

Żukowice

Dzisiejsze sołectwo Żukowice zamieszkuje 55 mieszkańców. Radnym wspólnym dla sołectwa Żukowice i Kamiona jest Pani Anna Giergiel, a sołtysem wsi Pan Grzegorz Piechowiak. We wsi mieści się Urząd Gminy Żukowice, Bank Spółdzielczy Legnica - oddział Żukowice, Urząd Pocztowy, Punkt przyjęć Policji.

Na terenie sołectwa Żukowice znajduje się całodobowa stacja paliw, przy której znajduje się motel oraz bar.
Żukowice leżą przy trasie wojewódzkiej nr 292. Wieś jest zwodociągowana, posiada również sieć telefoniczną.

Żukowice dziś ...


Przysiółek Góra św.Anny


Przysiółek Góra św. Anny  to częśc sołectwa Kromolin.

Położona na malowniczym wzgórzu niewielka miejscowośc, a na samym wzniesieniu położona piękna i  zabytkowa kaplica. Jest to częśc obszaru Wzgórz Dalkowskich.


Na malowniczym zalesionym wzgórzu (ukryta wśród drzew, latem niewidoczna) usytuowana jest kaplica pw. św. Anny. Droga do niej prowadzi schodkami i stromą ścieżką. Pierwszy raz wymieniona była w dokumentach w 1514 roku. Obecny budynek zawdzięcza swój wygląd właścicielowi Kromolina, którym był hrabia Johann Christoph von Churschwandt. W 1716 roku rozpoczął on budowę murowanej kaplicy na miejscu poprzedniej drewnianej. W 1740 roku otrzymała ona dziedziniec, otoczony półkolistymi arkadami, co utworzyło rodzaj atrium. Jest to kaplica pątnicza dla pielgrzymów. O datach jej renowacji świadczą napisy na tylnej części ołtarza - 1796, 1881 i 1882. Wyposażenie wnętrza jest utrzymane w stylu barokowym. Przed kaplicą stoi figura św. Jana Nepomucena.

Góra św. Anny dawniej ... 


Kaplicy nie oszczędziły działania wojenne w 1945 roku, - jako że stanowiła ona dogodny punkt obserwacyjny i orientacyjny. Dziś w odbudowanej w latach powojennych raz do roku w niedzielę po św. Annie (po 26 lipca) odbywa się poświęcenie zgromadzonych tam samochodów.
W pobliżu Góry św. Anny znajduje się rezerwat przyrody "Wąwozy Annabrzeskie". Bardzo ciekawy pod względem florystycznym i krajobrazowym o powierzchni 55,83 ha

Góra św. Anny dziś ...



Przysiółek Mierzów

Mierzów dawniej Myszków niem. Mürschau Otl Schönau 1305 r. -
Mirsewa; 1360 r.- Myrschow.

Mierzów dziś ...
 


Przysiółek Słoćwina

Przysiółek Słowina jest częścią sołectwa Kłoda. 

Z historii ...
Skarb przedmiotów brązowych został znaleziony przypadkowo podczas orki. na stoku niewielkiego wzniesienia, około 600 m na północny zachód od wsi Słoćwina. Znalazca nie poinformował wówczas o swoim odkryciu żadnej instytucji. Na ślad skarbu trafiono również przypadkowo wiosną 1965r., w trakcie powierzchniowych badań archeologicznych. Nie wszystkie zabytki udało się odzyskać; część z nich wcześniej została zniszczona lub zagubiona.
Do końca sierpnia 1966 r. odzyskano z całego skarbu 11 naszyjników, w tym siedem całych l cztery fragmenty, oraz ażurowy przedmiot bliżej nieznanej funkcji. Wszystkie naszyjniki wykonane zostały z brązu metodą odlewu w glinianych formach niszczejących. Ze względu na formę, jak i ornament, można wśród nich wyróżnić dwa podstawowe typy
I - masywne naszyjniki skośnie żłobkowane (naśladownictwo skrętu drutu wokół własnej osi), o róż wartych, prosto uciętych końcach, niekiedy dodatkowo zdobionych kilkoma pasami poprzecznych nacięć;
II - fragmenty naszyjnika z szerokimi i głębokimi żłobkami, pomiędzy którymi pozostają cienkie, blaszkowate ścianki, przy czym kierunek żłobkowania (tordowania) zmienia się kilkakrotnie. Naszyjnik ma zakończenie haczykowate, zdobione poprzecznymi nacięciami oraz nakłuciami.

Towarzyszący naszyjnikom ażurowy przedmiot o nieznanej bliżej funkcji może być wisiorkiem. Wskazuje na to zarówno jego wielkość, jak i łańcuchy o charakterze prawdopodobnie dekoracyjnym. Niewykluczone, że ozdoba ta pełniła zarazem rolę amuletu jej właściciela.

Skarb brązowy ze Słoćwiny datowany jest na schyłek wczesnej epoki żelaza, tzw. okres halsztycki D, a w chronologii bezwzględnej na lata około 500-400 p.n.e. Jego złożenie w ziemi wiąże się prawdopodobnie z niepokojami okresu schyłkowego kultury łużyckiej, a zarazem dowodzi bogactwa przynajmniej niektórych mieszkańców tych ziem.

Słocwina dawniej ... 
 
Słocwina dziś ... 

Przysiółek Wiekowice

Wiekowice - 
miejscowość Wiekowice to część sołectwa Kromolin

Wiekowice dziś ...

Przysiółek Zameczno

Zameczno dawniej Samków niem. Buschacker dawniej Samitz. Wieś wzmiankowana w 1305 roku.
Zameczno - cmentarzysko ciałopalne kultury łużyckiej.

W 1970 roku, w czasie prac wykopaliskowych w Domaniowicach, pow. Głogów, członkowie ekspedycji archeologicznej odkryli cmentarzysko ciałopalne położone na terenie gruntów wsi Zameczno. Stanowisko zostało zlokalizowane około 500 m. na północ od zabudowań wsi, po południowej stronie drogi Głogów - Zameczno. Ze względu na stałe niszczenie cmentarzyska głęboką orką, a przede wszystkim pracami melioracyjnymi już w tymże roku przystąpiono do badań ratowniczych. W wyniku tych badań wydobyto siedem grobów popielnicowych. Pozyskany materiał zabytkowy wstępnie wydatowano na IV okres epoki brązu (1000 - 800 r.p.n.e.) oraz wczesną epokę żelaza, tzw. okres halsztacki (650 - 400 r.p.n.e.).

Po krótkiej przerwie badania wznowiono latem 1971 r. Miały one nadal charakter wykopalisk ratowniczych. W okresie od czerwca do lipca wydobyto 49 grobów. Wszystkie związane byty z okresem halsztackim. Obrządek pogrzebowy oraz materiał zabytkowy pozwalał wiązać te oraz wcześniejsze groby z ludnością kultury łużyckiej.

Pochówki zalegały na znacznej głębokości - około 80 cm. i stosunkowo dobrze byty zachowane. Większość grobów oprócz popielnic z zasady nakrywano misami odwróconymi dnem do góry, groby były bogato wyposażona w przystawki, często niewielkich rozmiarów. Nie tylko w popielnicach, ale także obok, chociaż rzadziej, znajdowały się pojedyncze ozdoby - najczęściej szpile wykonane z brązu charakterystycznego dla wczesnej epoki żelaza.


Zameczno dziś ...
 
Top! Do góry